په دې وروستیو کې د تش په نوم متحدې جبهې د مشر سمیع سادات او الله داد فدايي ترمنځ په تبادله شویو غږیزو پیغامونو کې ویل شوي وو، چې آزادۍ جبهې او روند سبز(زرغون بهیر) والا یو – دوه ډزه وکړي، بیا ویډيو ترې کوي او نمایشي کارونه کوي، خو دوی به هماغسې نه کوي او فعالیتونه به یې نمایشي نه وي. دغه څرګندونو د آزادۍ جبهې، زرغون بهیر او نورو ډلو په اړه ګڼ شمېر شکونه پیدا کړي دي او یو شمېر هغه اټکلونه یې په واقعیت بدل کړي، چې ګواکې دوی یوازې د تبلیغاتي هڅو لپاره ورته کړنې کوي.
له هغه راهیسې چې تش په نوم آزادۍ جبهې او زرغون بهیر د افغان حکومت په وړاندې د مخالفت اعلان کړی او ادعا یې کړې ده چې ننګونې به رامنځته کوي، تقریباً ټول اعلان شوي موارد یې همدغسې تبلیغاتي او نمایشي دي، لکه الله داد فدايي چې تائید کړې دي. همدا د ټولو مخالفینو د مخالفت اصلي ماهیت دی او همدا یې اصلي څېره ده.
همدا د دوی ټولو د بې کفایتۍ اصلي انځور دی. د آزادۍ(پاور بانک) جبهې د بې کفایتۍ انځور هلته څرګند شو چې د آی ایس آی د ګټو لپاره یې بې کاره ځوانان په غولوونکو وعدو تېر ایستل، په نورستان او بدخشان کې یې د خپل هېواد او خپلو خلکو په ضد د آی ایس آی په امکاناتو وجنګول. د زرغون بهیر د بې کفایتۍ انځور بیا هلته څرګند شو، چې د استخباراتي جریان په نوم یې د بیا فعالیت ادعا وکړه، خو لا هم په زړو او جعلي ویډيوګانو د افغان حکومت د ننګولو هڅې کوي.
د تش په نوم مقاومت جبهې د بې کفایتۍ بیا انځور هلته څرګند شو، چې پرله پسې یې خپل برجسته قوماندان له پاکستانه افغانستان ته را ولېږل او د مرګ خولې ته یې ورکړل؛ هر یوه یې د خپلې سرکښۍ انجام ولید او د هغو شومو اهدافو تر تحقق و نه رسېدل، چې له کرښې هاخوا ورته ټاکل شوي وو. د تش په نوم متحدې جبهې د بې کفایتۍ انځور بیا هلته څرګند شو، چې لومړی یې یو داسې شخص استفاده کاوه، چې حکومت امان ورکړی و، بیا چې یې کله دسیسه افشاء شوه، له ملګرتیا یې منکر شو، مګر کله چې د فدايي اعتراف خپور شو، بېرته یې خپلې خبرې په شا شول او هغه یې خپل ملګری وباله.
د تش په نوم مخالفو ډلو غړي چې لا هم نه درک کوي، چې د مشرانو بې وفايي او بې کفایتي یې تر دې حده ده، نو ړانده دي، کاڼه دي او په زړونو یې داسې مهر وهل شوی، چې هیڅ حقیقت نه شي منلای. څومره خیانتونه چې یې مشران د دوی پر سر په ترلاسه شویو پیسو او امکاناتو کې کوي، نور یې په هیڅ څه کې هم نه کوي.
د همدغه بې کفایته جبهاتو بې سنجشه او اجیر مشران د ځان لپاره په بهرنیو هېوادونو کې لوکس او آرام ژوند خوښوي، خو په پردي اولاد جګړه کوي، د پوځي رژیم د موخو لپاره یې قرباني کوي او حتی دا احساس لا هم نه کوي، چې آخر ولې د واک لپاره جګړه؟ تر کله؟ او ولې په پردي اولاد، ولې پخپله جګړه نه کوي؟ داسې نه ده چې د افغانستان په بې ثباته کولو کې د بل چا ګټې خوندي کوي؟ لطفاً دې خپل انجام ته فکر وکړي، ځکه دا خاوره بې مالکه نه ده.
یادؤنه: په هندوکشغږ کې نشر شوې لیکنې، مقالې او تبصرې یواځې د لیکوالانو نظر څرګندوي، د هندوکشغږ توافق ورسره شرط نه دی.