په دې وروستیو کې د تش په نوم جبهاتو ترمنځ اختلافاتو یو ځل بیا زور اخیستی او په خپلو منځونو کې هغه رازونه او موارد افشاء کوي، چې وړاندې یې د دوستۍ پر مهال سره شریک وو. بل لوري ته، هغه هېوادونه چې دوی پکې پناه اخیستې ده، هلته هم د واقعي مخالفانو په سترګه نه ورته کتل کېږي، بلکې ورو ورو یې هر هېواد له خپلې خاورې شړي او د پاتې کېدو چانس ترې اخیستل کېږي.
د سیمې او نړۍ د ګڼ شمېر هېوادونو دریځ هم د مخالفینو په اړه مثبت نه دی. مخالفینو ته اوس یوازې پاکستان ورپاتې دی، خو هغه هم یوازې د خپلو موخو لپاره ګټه ترې اخلي او د افغانستان په ضد یې کاروي؛ که نه، د دوی شتون د نورو هېوادونو لپاره کومه ګټه نه لري او د دغه سوځېدلې مهرې نور د کارولو وړ نه دي.
وخت به وښيي چې دوی به په راتلونکي کې د پناه اخیستلو لپاره هېڅ ځای و نه لري، ځکه پاکستان چې هم دغو کړیو ته ځای ورکړی، بالاخره به یوه ورځ دا درک کړي، چې دا لوبه په نهایت کې پخپله د پاکستان په زیان ده.
د پوځي رژیم تر کنټرول لاندې بلوچستان کې ترکیې د داعش ډلې یو مشر چې اوغور بهادر نومېدی، د عملیاتو په ترڅ کې نیولی او ترکیې ته انتقال کړی دی، دا یوازې اوس نه، بلکې وړاندې هم په دغه سیمه کې د داعش ډلې غړي د ترکیې له خوا نیول شوي دي، چې د پام وړ پوښتنې یې راپورته کړې دي. دا پوښتنه مهمه ده چې د دې ډول کړیو تر شا څوک ولاړ دي؟ او آیا پاکستان په رښتیا داعش او نورو نامسؤله وسلوالو ډلو ته د فعالیت، روزنې او پټنځایونو زمینه برابره کړې ده؟ دا هغه پوښتنې دي چې د سیمې هېوادونه باید ورته جدي پام وکړي او واقعیتونه درک کړي.
پاکستان له یوې خوا په افغانستان ناسم تورونه پورې کوي، خو له بلې خوا پخپله د پوځي رژیم تر کنټرول لاندې د نامسؤله وسلوالو ډلو فعالیتونه د پام وړ دي، چې په مستقیم او څرګند ډول افغانستان او سیمه پرې ګواښي او امنیت یې له خطر سره مخ کوي.
پاکستانی پوځي رژیم باید درک کړي چې د نورو هېوادونو پر ضد د وسلوالو ډلو روزل، کارول او پرې د هېوادونو ګواښل به د دوی لپاره هیڅ ښې پایلې و نه لري. پوځي رژیم تل د چل، فرېب او دوه مخیز سیاست له لارې د خپلو موخو د ترلاسه کولو هڅه کړې ده؛ خو اوس ورو ورو د دغه سیاست د پایلو درانه زیانونه پرې کوي.
پاکستان چې د خپلو کورنیو ستونزو د حل پر ځای د نورو هېوادونو په چارو کې لاس وهنه کوي، یا پر نورو د فشار سیاست خپلوي، نو باید پایلې یې وارزوي، ځکه کورنۍ ستونزې حتمي پوځي کړۍ پرځوي. یوازې د افغانستان نه، بلکې د ټولې سیمې په وړاندې د پوځي کړۍ سیاست مُضر سیاست دی.
پوځي رژیم څه موده وړاندې له ایران سره پولې وتړلې، خو کله چې د خپل اقتصاد او سوداګریز بازار ارزښت ته متوجه شو او پوه شو چې له ایران سره سوداګریزې اړیکې ورته څومره مهمې دي، بېرته یې د خبرو اترو له لارې ستونزه حل کړه او پولې یې پرانیستې. دا ټولې چارې څرګندوي چې د پاکستان سیاست تر ډېره د خپلو لنډمهالو ګټو پر محور څرخي. له نورو سره د ستونزو جوړولو هڅه کوي، خو د خپلو ستونزو د حل لپاره بیا هماغو هېوادونو ته اړ کېږي.
بل لوري ته، د افغانستان په اړه د پاکستان دا ډول کړنې او سیاست د افغان حکومت لپاره د دې فرصت برابروي چې د خپلواکۍ، امنیت او ملي حاکمیت په برخه کې خپل دریځ لا پیاوړی کړي. د پاکستان دغه ناوړه سیاستونه په یوه لحاظ د افغانستان په زیان نه دي، بلکې په ځینو برخو کې یې د افغانستان د خلکو د یووالي او د خپل حکومت د ملاتړ د زیاتېدو لامل ګرځېدلي دي.
د تش په نوم مخالفو ډلو اصلي څېره نړۍ ته لا بربنډه شوې ده او پوه شوي دي چې دغه ډلې اوس یوازې د پوځي رژیم د استخباراتي ګټو لپاره جنګېږي. لکه څنګه چې دغه ډلې په ولس کې منفورې شوې دي، همداسې به په پاتې هېوادونو کې هم منفورې شي او نور به یې د له منځه تللو مرحله وي.
یادؤنه: په هندوکشغږ کې نشر شوې لیکنې، مقالې او تبصرې یواځې د لیکوالانو نظر څرګندوي، د هندوکشغږ توافق ورسره شرط نه دی.